Zoeken

dennis rijnbeek

Sport, sportmarketing, sponsoring

Wedstrijden 2019 (in bewerking)

 

2-2 Henschotermeergames Run-ATB-Run 9e M40
16-3 Veenendaal Zwemloop 500-5 3e 28:50
13-4 Austerlitz Pyramideduathlon Run-ATB-Run kort 6e M40 1:18:35
19-5 Almere 4e divisie triathlon teamsprint 6e
8-6 Weert 4e divisie triathlon stayersprint 1:05:56 39e/1e
25-6 Leersum ATB Triathlon 7e 57:08
3-7 Amersfoort Funtriathlon team 13e 1:07:42
9-7 Gravenbol Zwemloop 8e 35:39
14-7 Klazienaveen 4e div triathlon sprint 1:13:46 18e/8e
16-7 Henschotermeergames Zwemloop 2,5-500-2,5 duo met Senna 40e 32:03
8-9 Triathlon Zaanstad 4e div sprint 20e/7e 1:07:44
15-9 Triathlon Bodegraven kwart 2.12.00 9e

Hedwigepolder

Warning: deze blog is alleen interessant voor Veloviewer Tegelzetters, of je loopt het risico er ook één te worden!

Een Column in de Volkskrant vandaag over de Hedwigepolder. Ik kom al een jaar of 15 in Zeeuws Vlaanderen (mijn schoonfamilie woont er) en minstens zo lang gaat het al over het ontpolderen van ‘de Hedwige’. Ik ben er jaren geleden al eens doorheen gereden, wetende dat het de laatste keer zou kunnen zijn, maar steeds lag de polder er nog.

De nieuwe zeedijk* ligt al jaren klaar om het water tegen te houden, maar de oude zeedijk ligt nog steeds op zijn plek. Maar nu lijkt het einde toch echt nabij, als ik de krant mag geloven.

Toen ik er voor het laatst reed, volgens Veloviewer op 13 augustus 2015, had ik nog geen weet van het bestaan van vakjes. Maar ik heb die tegels al lang geleden afgevinkt. Ook op 29 juli 2012 heb ik er gereden en dat zal de eerste geregistreerde rit zijn, want ik zit pas sinds medio 2012 op Strava.

Zo af en toe ontstaan nieuwe mogelijkheden om vakken te vullen, zoals de Markerwadden (wie?), maar soms verdwijnen ze ook. De tegelzetters van Veloviewer, en zeker die van Ride Every Tile Nederland, zullen dus op moeten schieten! Minimaal 1, nu nog goed geasfalteerd vakje, ligt straks achter de dijk. En ja, daar kan je straks vast ook komen, maar niet legaal en ik weet uit ervaring: met slik tot aan je knieën.

De twee vakjes linksboven op het plaatje hierboven zijn geen gps-foutje, maar horen bij de Saeftingherun, die in augustus wordt gehouden, dwars door het Verdronken Land van Saeftinghe. Ook weer zo’n bijzondere mogelijkheid, 1x per jaar, voor een paar extra vakjes. Doe oude schoenen aan, maar wel die nog stevig vast kunnen, anders ben je ze zo kwijt!

*correctie n.a.v. ritje zondag 30 september: de Zeedijk in België is klaar, die in Nederland nog niet.

Road 2 Rotterdam, T minus drie

Inmiddels zijn er weer twee weekenden voorbij. Een TriMates weekend met veel trainingsuren gevolgd door wederom een ijskoud weekend.

Het TriMates weekend was dit jaar, na twee jaar Monschau, in een kasteel in de Ardennen in de buurt van Bastogne. Vrijdag aangekomen besloot ik maar meteen mijn lange duurloop te doen. Twee Mates wilden wel een stuk meelopen, dus ik hoefde niet alleen. Ik had een rondje uitgezet van circa 10km met een nog te ondervinden aantal hoogtemeters. Die waren er zeker!

De tweede ronde liep ik in de tegenovergesteld richting en alleen. Toch wel pittig maar het ging goed. Zaterdagochtend wel weer wat rugproblemen, vermoedelijk door de klappen bij het afdalen. De zwemtraining deed ik rustig aan, er stond nog een flinke fietstocht op het schema.

90km verder bleek ik ondanks weinig fietskilometers, nog redelijk mee te kunnen met de jongens die de helft van mijn leeftijd of minder zijn. Naarmate de dag vorderde, hoefden ze steeds minder lang, of niet, te wachten op de klimmetjes.

Zondag volgende nog een 70km en zo sloot ik de week af met 60 loopkilometers, 160 fietskilometers en circa 2 zwemkilometers.

De afgelopen week heb ik wat rustiger gedaan met 2x een 10km en op zondag een kleine 20 in de snijdende kou. Komend weekend nog 1x lang en dan begint de taper!

Road 2 Rotterdam, T minus 4 weken

Voorzichtig optimisme

Na een lang weekend tafeltennis besloot ik de week maar te beginnen met een flinke duurloop. Ik had een route gemaakt van een kilometer of 27, waar aan het begin nog wel wat vanaf te snoepen was. Op maandag zou ik immers geheel op mezelf aangewezen zijn, zonder backup in geval van calamiteiten.

Alleen lopend, met een muziekje, ging ik rustig van start. Een weekend rondlopen op het NK hakt er toch ook een beetje in. Ook wilde ik niet net als bij de recente 30km, al na een uur pijntjes krijgen. Onderweg merkte ik dat dat een goede keuze was: het ging toch allemaal wat makkelijker.

Na circa 1,5 uur was ik echt wel aan de terugweg bezig en voegde ik al een extra lusje toe. Na 2 uur keek ik op mijn horloge en had tot mijn verrassing maar 20km op de teller! GPS-fail, zoals wel vaker. Helaas bleek de iPhone het nog slechter te doen: 18km. Ter plekke besloot ik dan maar op tijd te lopen en voor de 3 uur te gaan.

Een lastig momentje was toen ik na 2 uur en een kwartier linksaf in 5 minuten naar huis had kunnen lopen, maar rechtdoor ging om er nog een lus van drie kwartier bij te verzinnen. Mentaal vind ik dat wel een dingetje, maar misschien ligt dat aan mij. Na 3 uur was ik weer thuis en stond er ruim 32km op de teller. Nameten leerde dat het ruim 33,5km geweest moet zijn.

In de middag moest ik nog even op pad en eigenlijk was dat alleen maar goed: ik bleef in beweging. De volgende dag had ik nauwelijks last van spierpijn in de benen of rugpijn en verbaasde ik me er eigenlijk over hoe makkelijk ik die 3 uur had verteerd. Voor het eerst in tijden ben ik voorzichtig optimistisch: die laatste 9km erbij zal ook nog wel lukken en ik heb nog 4 weken.

Woensdag nog even een half uurtje gelopen. Voelde wel wat moeheid nog in de benen, maar dat is niet erg. Vanaf vrijdag een weekend op pad met de TriMates. Even kijken wanneer er ruimte is voor een lange duurloop, want er staat vooral fietsen op het programma. Als het weer het toelaat tenminste!

Road2Rotterdam, T minus 5

Minimalistisch

Zo kunnen we de voorbereiding inmiddels wel noemen. Deze week strandt op 16km. Op het schema stond 77km. Bijna…

Een 7-daagse werkweek, kou en de wens om toch in ieder geval één keer te schaatsen zorgen ervoor dat we deze week niet heel ver komen. Maandag zat ik nog in herstelmodus van de 30km. Dinsdag na middernacht thuis. Woensdag op tijd naar huis om voor zonsondergang nog te lopen. Maar toen was het ook al -7 en vond ik het na een kleine 4km mooi geweest.

Donderdag wederom bitter koud en het idee om vrijdag de lange duurloop te doen. Het weekend breng ik immers door in Sportcentrum Landstede voor het NK Tafeltennis. Vandaag vond ik het te koud om 2-2,5 uur te lopen. En met de kinderen die krokusvakantie hebben ook eigenlijk hét moment om nog even te schaatsen.

De ijsbaan in Driebergen ging (alleen) vandaag open en leek groot genoeg om ook iets met noren te kunnen. Dat was ook wel een beetje zo, ze waren vergeten te maaien voor ze het lieten onderlopen, of ze waren wat zuinig met water geweest. Een lang recht stuk en een klein rondje dat was het. Maar we hebben geschaatst.

Toch maar het plan opgevat om terug te lopen. De kledingkeuze was goed: schaatskleding min een (dunne) winterjas was prima loopkleding. 12km was te doen in dit weer en het ging ok. Aan nog 30km erachteraan moet ik nog even niet denken.

Hopelijk is het maandag goed weer voor een lange loop!

Road2Rotterdam, T minus 6

Met twee weken vertraging zit de eerste 30km er ook op. Het was eigenlijk de bedoeling om deze in Schoorl te lopen twee weken geleden. Maar dat zat er even niet in. Gisteren dan alsnog.

Een prachtig zonnetje, temperatuur iets boven nul. Beetje jammer van die noordoostenwind kracht 5, die de gevoelstemperatuur nogal omlaag bracht. En de snelheid op de open stukken met tegen- of zijwind ook. Maar goed, afgezien daarvan prima loopweer.

Vier weken geleden liep ik al 28km en had ik geen centje pijn. 2km extra had toen ook makkelijk gekund. De rest van de dag en de volgende dag: niks aan de hand. Gisteren ging het ietsje zwaarder. Na 13km begon ik mijn benen al te voelen, dat was wel erg vroeg. Dat was ook net toen het open stuk met wind schuin voor begon.

Nog 17km met al wat pijn in de benen is niet wat ik voor ogen had. Idealiter begint de pijn straks pas rond kilometer 35! Zo was het 10 jaar geleden tenminste. Het goede nieuws van gisteren was dat ik gewoon door heb kunnen lopen. En het tempo zakte eigenlijk ook nauwelijks in, ondanks dat het wel zo voelde. Het was meer dat de eerste 10km wat te hard waren gegaan, maar toen hadden we dan ook wind mee.

Vandaag zeggen de benen (en de rug overigens ook): au. Ik voel me een beetje alsof ik die marathon al gelopen heb. Hopelijk ben ik snel hersteld en kan ik de komende weken nog een paar 30-ers toevoegen.

Als zal dat met eerst een heel weekend werken en vervolgens een fietsweekend in de Ardennen nog niet meevallen…

Road2Rotterdam, T minus 7 weken

Even terugblikken op 2017. Ik ging het sportjaar in zonder al te concrete doelen. Mijn haat-liefde verhouding met lopen komt in dit blog met enige regelmaat naar boven. Het is beter om me geen snelheidsdoelen te stellen. In mijn triathlonteam wilde ik een stabiele factor blijven. Dat lukte met twee keer snelste man van het team. Het jaar begon na de Halve van Egmond (zie blog) met wat cross runbikeruns, die best heel leuk gingen en een derde plek in het eindklassement bij de mannen 40+ opleverden.

15 wedstrijden in 2017, een stuk minder dan de 22 in 2016. Vooral minder wedstrijden gelopen (2).

Januari Egmond Halve 1.41.44
Januari Henschotermeer RBR 3e M40
Februari Etten Leur RBR 15e M40
Maart Waalwijk RBR 7e M40
Maart koers Nedereindse Berg
Mei Crosstriathlon Leersum (4e)
Mei RBR Pyramideduathlon 13e M40
Mei sprinttriathlon Almere 36e
Juni triathlon OD Zeewolde 28e
Juli Funtriathlon (estafette) Amersfoort
Augustus Cothense Zwemloop 9e
Augustus Saeftingherun (wadrun) 12km 20e 59.39
September Zwemwedstrijd Amersfoort 50m vrij voor papa’s 26.34
September Amsterdam City Swim 29:51 (3e M niet-wedstrijdwave)
September Vroomshoop Teamtriathlon 8e
In september startte ik met mijn Running Streak. Deze ging over in een marathonvoorbereiding. Nadat ik in 2007 op mijn 35e mijn eerste marathon had gelopen, dacht ik al een paar jaar om in 2017 er weer een te doen, 10 jaar ouder. Maar voor het jaar begon wist ik al dat ik dat niet ging doen. Eind 2017 werd ik door Gerard gevraagd om mee te gaan doen met Rotterdam. En zo loop ik (als het goed is) toch nog om mijn 45e mijn 2e marathon.

 

 

Road2Rotterdam

T minus 8 weken. Het dieptepunt. Daar mag ik toch wel vanuit gaan. Nog nooit was ik drie keer ziek in een winter. Sterker, ik ben meestal niet één keer ziek in een winter, ik ben eigenlijk nooit ziek. Vast omdat we zo lekker gezond eten en veel sporten, zeiden we nog tegen elkaar begin december. Nou, dat hebben we geweten.

Ik was afgelopen week niet alleen voor de derde keer deze winter ziek, ik was de hele week ziek. Zondag tot en met vrijdag. Zes volle dagen, ook dat was voor het eerst. Als ik al een keer ziek was, dan was het twee dagen, max drie.

Vandaag, op dag zeven, ben ik verre van volledig hersteld, maar ik kan weer wat. Dat wil bijvoorbeeld zeggen: ik heb een uur gewandeld. Mijn keel is nog lang niet toe aan hijgen. Ik weeg 77,0kg. Da’s ook een dieptepunt. Lekker op marathongewicht zullen we maar zeggen…

En als ik nu alleen ziek was deze week. Je zou kunnen zeggen dat het goed uitkwam dat ik tegelijkertijd ook niet kon lopen door een nogal heftig opspelende rugblessure.

Schermafbeelding 2018-02-10 om 21.54.03

Het is jammer dat mijn WordPressversie geen video ondersteunt, want ik heb een filmpje van 7 seconden waarin ik ongeveer 2 meter afleg. Want als ik zeg: “… niet kon lopen…” dan bedoelde ik niet eens hardlopen. Ik kon alleen nog maar schuifelen nadat mijn heiligbeen zich steeds vaster tussen mijn bekken klemde.

Een week plat met griep gaf mijn rug in ieder geval rust. Alleen van de therapie: rustig in beweging houden, veel wandelen, kwam niets terecht. En wat voel je je zielig als je in je bed ligt maar niet durft te draaien van de pijn…

Goed. Vanaf vandaag nog 8 weken te gaan. Vandaag 6km gewandeld (mooi klimmetje ontdekt trouwens!), morgen heel misschien stukje joggen (geen 30km van Schoorl dus…) of anders nog maar een wandeling en dan komende week weer gaan opbouwen richting de serieuze loopafstanden.

Explore

Strava heeft mijn fietservaring eerst niet, toen een beetje en later dan toch echt veranderd.

Ik kom op plaatsen, waar ik nooit ben geweest.”

 

WARNING: alleen voor fiets en/of cijfers/grafieken –nerds!

Strava. In het begin, medio 2012, vond ik het handig en leuk om mijn ritten bij te houden. Eerste rit: 5 juni 2012, omgeving Utrecht, 6e op het Seychellenpad (inmiddels 203e , nooit meer geweest daar; en de KOM is een teamgenoot). Het 2e ritje was al een stuk interessanter, bij het meer van Lugano.

Maar ritten bijhouden deed ik al vanaf 2001, toen ik stopte met zwemmen en op de eerste dag daarna de racefiets pakte en meedeed aan een clubkoersje bij Eemland in Amersfoort*. Eigenlijk vond ik het bijna lastig, want nu ‘moest’ ik het op twee plekken bijhouden. Dat excel lijstje hou ik nog steeds bij.

Statistieken
Daarna veranderde het mijn fietservaring zelf op zich nog steeds niet, maar het nagenieten werd wel wat uitgebreider. Alleen een getalletje met zoveel kilometer (en eventueel nog een niet ter zake doend gemiddelde) in een excellijstje, daar kan je niet zo veel mee. Maar die mooie kaartjes en statistiekjes, dat was wel gaaf.

KOM
En natuurlijk begon het grote vergelijken. In die tijd kon je nog wel eens een KOMmetje pakken met een sprintje. Nu moet je echt van goeden huize komen, wil je nog ergens een KOM** scoren. Na mijn noodkreet over het ongelimiteerd toevoegen van segmenten in december 2014 (geen reactie) besloot Strava het makkelijker te maken om jezelf te vergelijken op je eigen rondjes. Waarmee het ‘vaste rondje’ en dom-proberen-steeds-harder-te-gaan-op-hetzelfde-rondje alleen nog maar werd gestimuleerd.

 

Veloviewer
En toen kwam Veloviewer. Een site die met behulp van je Strava gegevens allemaal leuke dingen doet. Niet gebaseerd op alleen maar harder, maar ook andere dingen. Via medefietser Martinello raakte ik ook verslaafd aan het Eddingtongetal, een van de vele gegevens die Veloviewer je voorschotelt. Mijn Eddington is 87 en ik moet na vandaag nog 2 ritjes van 88 of meer rijden om 1 stapje hoger te komen. Dat duurt nog wel tot het voorjaar. Niet zo erg ‘belonend’ dus dat Eddington, maar het stimuleert je wel om wat verder te rijden dan anders.

 

Tegels
Ergens deze zomer viel mijn oog op de Explorer score (2 regeltjes onder Eddington in je Summary. Zoveel Tiles, Max square en Max Cluster. Een nieuwe verslaving was geboren: kleur (fiets) zo veel mogelijk verschillende vierkantjes. Op mijn beurt heb ik Martinello verslaafd (hier legt hij het allemaal uit) en ook prof Jetse Bol weet inmiddels dat hij een nieuwe fiets nodig heeft! (een waterfiets voor het Alkmaardermeer).

Ik heb inmiddels een vierkant van 27 bij 27 (eigenlijk 28 maar dan is het geen vierkant meer). Een vierkantje is ongeveer 1,5km, dus mijn vierkant is ongeveer 40 bij 40km. Dat lijkt nog wel mee te vallen, maar als je bedenkt dat ik in elk van deze 729 vakjes minimaal een keer geweest ben. Van Abcoude tot Putten en van Meerkerk tot Ochten.

 

Schermafbeelding 2018-01-01 om 18.44.52

 

Kortom, Strava of eigenlijk Veloviewer heeft mijn wereldbeeld letterlijk verbreed. Ik ben vanaf augustus op allerlei plekken gekomen waar ik nog nooit was geweest, weggetjes waar ik nog voorheen voorbijreed, weggetjes waar ik überhaupt nooit in de buurt kwam en weggetjes… Nou ja weggetjes, ik heb al een paar keer met mijn fietsschoenen aan door een stuk gras gelopen waar met de fiets niet te komen was, over een of ander hek heen.

0M6YUSjUcYLLQmP2AXT6NxL4RRI0BQ4M9GDH-yd5REo-2048x1536Of ik kwam op weggetjes waar ik wel al eens was geweest. Toen ik nog in Utrecht woonde en regelmatig ten zuidwesten van Utrecht kwam. Maarja, toen had ik nog geen Strava.

Met een handige routeplanner kan je een keurige rit plannen door zo veel mogelijk lege vierkantjes. Toen ik op mijn op een na laatste lange rit van dit jaar als een echte explorer spontaan afweek van de geplande route, werd ik ‘beloond’ met het missen van een essentieel vierkantje om mijn maximale vierkant te vergroten naar 25*25. En dus fietste ik 10 dagen later de eerste 30km over dezelfde weg om dat ene vierkantje toe te voegen.

Lopen
Inmiddels is het voor mij al bijna net zo moeilijk om vierkant te vergoten als om mijn Eddington te verhogen. Het dichtstbijzijnde lege vierkantje is 30km van huis vandaan (enkele reis), ergens midden in Huizen. Alternatief: vierkantjes lopen! Mijn vierkant is al 8 bij 8…

Schermafbeelding 2018-01-01 om 18.35.04

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

*Daar zijn beelden van uit het Sportjournaal, misschien dat mijn contacten bij de NOS ze nog boven weten te halen.

** King Of the Mountain: oftewel de snelste op een bepaald stukje, eerst alleen klimmen maar al snel ook vlakke stukken

 

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑